Het leven laat zich niet haasten

Het leven laat zich niet haasten

door jan 13, 2019Levensles

Het leven leert je de mooiste, pijnlijkste en vaak leerzaamste lessen. Niet altijd leuk op het moment dat het gebeurt, maar vaak wel leerzaam voor langere tijd. Op het Griekse eiland Rhodos leerde ik een heel belangrijke levensles; Het leven laat zich niet haasten.

 

De wijze les van Rhodos

Het gebeurt vaak als ik op reis ben. Dat zich zomaar, totaal onverwacht, een wijze les aankondigt. Een levensles die meer impact op me heeft dan ik vermoedde toen de les zich aandiende. Waarom dergelijke levenslessen zich altijd aan me openbaren als ik op reis ben, weet ik niet. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik op reis ontspannen ben, in een andere omgeving verkeer en/of dat ik dààr wel luister naar die stem die me de levensles influistert. Ook in september 2017 op Rhodos leerde ik een tikkeltje harde, maar o zo wijze levensles, waar ook jij mogelijk iets aan hebt.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Wie heeft de dikste wang van het land? Uuuuh? Ik sta voor de spiegel van onze prachtige villa op Rhodos. Wat heb ik nu weer? Onder mijn linkerwang zit een pijnlijke bult met een doorsnee van ongeveer 4 centimeter. Onder mijn kaak een langgerekte verdikking van circa 6 centimeter. In eerste instantie reageer ik geërgerd; wat heb ik nou weer? Een abces, ontsteking of heeft dit iets met mijn gebit te maken? Ik heb geen idee, maar baal hier stevig van. Het idee om hier op Rhodos naar de tandarts te moeten, vind ik niet woest aantrekkelijk…

Opschieten!

Terwijl ik met verbazing over de verdikkingen mijn gezicht bestudeer voor de spiegel en me afvraag of het soms iets betekent dat ongemak zich in de regel aan de linkerkant van mijn lichaam huisvest (iemand enig idee, laat het me weten!), roept Martin me. Opschieten, we gaan zo weg! klinkt het. Joehoooeeeee, okidook! roep ik terug. Martin heeft mijn gezicht nog niet gezien, ik weet dat hij dalijk gaat schrikken en zich zorgen maakt. Dat wil ik natuurlijk niet, dus ik eis dat de verdikkingen in mijn gezicht ogenblikkelijk vertrekken… Wegwezen, nu, ksssst!

De tijd staat even stil…

Precies op dat moment staat de tijd even stil… Ik voel me vreemd rustig. Een stem, mijn eigen stem?, vertelt me fluisterend dat het leven zich niet laat haasten…

Acceptatie

Op dat moment accepteer ik. Ik accepteer de verdikkingen in mijn gezicht volledig, omarm ze, verwelkom ze en vraag ze te vertrekken als ze daaraan toe zijn. Uuuuuh, ben ik dit? Deze vrouw die zo rustig en mindful reageert op het zoveelste lichamelijk ongemak van de afgelopen tijd? Is het echt mogelijk dat ik zomaar zonder enige moeite kan accepteren en loslaten dat ik twee enorme (pijnlijke) verdikkingen in mijn gezicht heb?

Altijd haast

Het leven laat zich niet haasten, wat een mooie en vooral wijze levensles. Wat komt deze les mij leren? Ik heb altijd haast. Echt altijd. Zelfs nu ik hier op Rhodos voor een spiegel mijn tanden sta te poetsen (want dat is waarmee ik bezig was) heb ik nog haast. Waarom eigenlijk?

Vertrouwen

Ik besluit op mijn intuïtie te vertrouwen dat dit vanzelf weer over gaat. En na 6 dagen zijn beide zwellingen verdwenen. Vanzelf weggegaan. Dit keer heb ik niet gepusht, geduwd of getrokken. Ik heb niet gevochten of me zelfs maar verzet. Ik heb geaccepteerd en losgelaten. Ook heb ik dingen op hun beloop gelaten, rust genomen en mezelf gegund dingen in een langzamer tempo te doen.

Mijn allerergste baas
Inmiddels is het januari 2019. En die o zo belangrijke levensles van Rhodos dient zich keer op keer op keer aan. Want nog steeds heb ik vaak haast. Nog steeds laat ik mezelf opjagen. Door mezelf, dat is misschien nog wel het allergekst. Ik ben echt mijn eigen allerergste baas ooit. En toch lijk ik niet alleen ouder, maar misschien zelfs een klein beetje wijzer te worden… Want ik realiseer me meer en meer dat ik dit tempo onmogelijk kan volhouden. Dat vandaag of morgen het licht echt een keertje uitgaat.

Het leven laat zich niet haasten

En dus luister ik naar de de signalen van mijn lichaam en geest (ja, ja, ik weet het natuurlijk heus wel!). Ik luister niet alleen naar de signalen, maar hoor ze nu ook. En dat is belangrijk. Om een nieuwe koers te varen. Andere keuzes te maken. Dingen te doen die goed voor me zijn. Als het ware een nieuw begin. Met mooie nieuwe kansen. Om nog veel meer van het leven te genieten. Ik haast me niet meer! Mij ziet je niet meer rondrennen. In de regel werk ik niet meer ’s avonds. Alles heeft zijn tijd nodig, dat is een natuurwet waar niets tegenin te brengen is. En ook daarom pas ik mijn tempo aan. Neem ik de tijd die ik nodig heb. Want weet je. Het leven laat zich niet haasten!

‘Alles heeft zijn eigen tijd nodig. Dat is een natuurwet waar niets tegenin te brengen is’

Social media

Delen is houden van!